Omdat niet iedereen hiervan kennis heeft kunnen nemen, plaatsen we dit artikel, op verzoek van een aantal van onze toerrijders, nog een keer in deze nieuwsrubriek:
RONDJE OM DE KERK
Organisator Wiebe Barkey voorspelt dat de GP op de Reschensee zeker geen ontspannen rondje om de kerk gaat worden. „Door het weer, de wind en de ligging worden hier de jongens van de mannen gescheiden.”
Vroeger lag de pas aan de Via Claudia Augusta, de weg van Rome naar Augsburg. De passage door de Alpen was eeuwenlang de enige doorgang tussen het noorden en het zuiden. In 1950 besloot de Italiaanse overheid om het dal onder water te laten lopen. Zo ontstond de Reschensee. Tot veler verbazing is het stuwmeer op 900 kilometer van Utrecht nooit ontdekt door Hollandse ijspioniers. Tot twee jaar geleden. Met als gevolg dat dit seizoen voor het eerst (11 februari 2012) op de Reschensee een officiële Grand Prix wordt verreden. Door de ligging en het weer belooft deze primeur ouderwetse heroïek gekoppeld aan diep menselijk lijden. En heeft het marathonschaatsen een nieuwe ijskristal op de kalender.
Aan de boorden van de Reschensee zitten families in de schaduw te picknicken. Op het groene stuwmeer vliegen kitesurfers alle kanten op. Een rondvaartboot legt aan bij de haven. De winter is nog ver weg in het dorpje in Zuid-Tirol. Toch is de ansichtkaart veelzeggend over de verhouding van de lokale bevolking met de Reschensee. Eindelijk heeft de diepe haat plaatsgemaakt voor berusting.
De tijd valt immers toch niet meer terug te draaien, maar werpt wel zijn schaduw vooruit. Begin februari is het zover. Dan wordt op een 60 centimeter dikke ijsplaat de eerste Grand Prix Reschensee georganiseerd. Door de stramme wind, de intense kou van 15 graden onder nul en de hoogte (1500 meter) is één ding nu al zeker: de marathonschaatsers kunnen aan de bak. Op het stuwmeer is op 11 februari 2012 geen plaats voor krentenbroodjes, maar alleen voor echte mannen met een lange adem.
Binnen twee jaar hebben voorzitter Wiebe Barkey en rechterhand Philip Detmar de schaatsbond overtuigd dat ’hun’ Grand Prix op de officiele wedstrijdkalender thuishoort. Barkey: „In januari hebben wij Henk Angenent en Teun Breedijk (coördinator marathonschaatsen, red.) uitgenodigd. Zij waren meteen enthousiast. De Reschensee ligt in een dal. Het waait hier altijd. De hoogte van het meer en de kou doen de rest, voorspelde Angenent. Hier worden de jongens van de mannen gescheiden.”
Barkey spreekt uit ervaring. Twee decennia lang was hij betrokken bij de organisatie van de Alternatieve Elfstedentocht op de Weissensee. In 2009 nam hij afscheid. „Mijn bedrijf had veel aandacht nodig. Toen ik de boel weer op de rails had, werd ik door Detmar op de Reschensee geattendeerd. Wij zijn gaan kijken en hebben ons bij de VVV gepresenteerd als leden van de ijsvereniging Baarn. Op skigebied hebben ze hier de top bereikt. Bleek dat ze druk bezig waren met de ontwikkeling van het ijstoerisme. Wij kwamen op het juiste moment. Een kans voor open doel.”
Na de presentatie voor de VVV en de gemeente ging het licht op groen. Voortaan zou er op de Reschensee geschaatst worden. Een historisch besluit over een meer dat door drie generaties werd vervloekt. In 1923 werd dit deel van Zuid-Tirol door Italië geannexeerd. Jaren later besloten Hitler en zijn bondgenoot Mussolini dat in het gebied een stuwmeer moest worden aangelegd voor de stroomvoorziening in Lombardije en Zuid-Tirol. De bewoners konden de plannen lang tegenhouden. De priester van Graun ging zelfs bij de paus op audiëntie. Tevergeefs. In 1950 werden 150 woningen onteigend en opgeblazen. De gedupeerde families kregen een fooitje als oprotpremie om de grootste pijn te verzachten. Ook de kerk ging tegen de vlakte. Alleen de toren bleef staan.
Die staat nog steeds. Als baken van onverzettelijkheid. Barkey: „De oude generatie ziet het meer als een vijand. Vorig jaar was het zestig jaar geleden dat de Italianen het dal lieten vollopen. Dat feit heeft men herdacht, maar niet gevierd. Toch is er veel veranderd sinds wij hier in 2010 zijn gaan schaatsen. Inmiddels krijgen de kinderen bijvoorbeeld schaatsles. Ik heb moeders gezien die met tranen in hun ogen naar hun kroost op het ijs stonden te kijken. Een emotioneel moment. Voor het eerst gaf de Reschensee iets terug.”
