AfdrukkenE-mail

Geschiedenis

De Obervinschgau was met zijn oorspronkelijke drie natuurmeren al in de 19e eeuw een bekende vakantieplaats. Maar in het jaar 1920 ontwikkelde de Italiaanse regering het plan om een stuwdam te bouwen voor het opwekken van elektriciteit. Dat betekende een stijging van het waterpeil van 5 meter. De bedenkers van dit plan zagen dit niet als een probleem, omdat de dorpen Graun en Reschen met dit plan behouden zouden blijven. Door turbulente politieke ontwikkelingen in Italië bleef dat plan een aantal jaren in de ijskast liggen. Tot 1939, want toen kwam het bedrijf Montecatini met een zeer gewaagd en gevaarlijk project. Zij wilden het water in de Reschensee en het Grauner See zo’n 22 meter omhoog brengen. Zes dagen na het ondertekenen van de overeenkomst tussen Hitler en Mussolini op 29 juni 1939, legde Montecatini dit plan voor aan de staat. P1000516Dat betekende dat Graun en een groot deel van Reschen volledig onder het water zouden verdwijnen. Aan de wensen van de bewoners van Reschen en Graun werd volledig voorbijgegaan. Het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog betekende andermaal uitstel van de bouwwerkzaamheden. De bewoners haalden opgelucht adem en dachten van het schrikbeeld af te zijn. Maar tot hun ontzetting pakte Montecatini in 1947 het plan weer op. Gedreven door een megadeal met een Zwitserse maatschappij over levering van energie, drukte Montecatini de plannen door. De bevolking van Graun en Reschen probeerde onder leiding van pastoor Alfred Riepe de bouw nog te verhinderen. Dat lukte niet. Zelfs een bezoek aan de Paus in Rome bleef zonder succes, evenals een demonstratie voor het bureau van Montecatini’s bedrijf in Reschen. Ook het ministerie van Openbare Werken eiste nog een herroeping van het besluit. En de bekende Innsbrucker geoloog Raimund von Klebelsberg maakte een herberekening van het plan en wees op de gevaren. Het mocht allemaal niet baten. Wanhopig keek de bevolking toe hoe ze meedogenloos uit hun huizen werden verdreven. In de zomer van 1950 was het zo ver. De sluizen gingen dicht en het meer werd opgestuwd. 677 hectare grond kwam onder water te staan en bijna 150 families werden van hun middelen van bestaan beroofd. Een deel van de bevolking emigreerde. Een ander deel werd ondergebracht in gebrekkige, snel gebouwde barakken. De schadevergoeding was erg bescheiden. Daarom bracht de winter van 1951 veel pijn en leed. De mensen hadden geen geld en geen werk. Zij moesten toezien hoe hun huizen, kerken en het hele culturele erfgoed werden afgebroken. Alleen de toren bleef staan als getuige van deze tragische historie. 

Vorige Jaren

Laatste nieuws

Alternatieve Elfstedentochten Reschensee afgelast


Zojuist heeft Wiebe Barkey, voorzitter van de Stichting Alternatieve Elfstedentocht, de schaatsers medegedeeld dat de Alternatieve Elfstedentochten en de andere tochten van morgen 7 februari en van vrijdag 10 februari volledig zijn afgelast. ...

Sitemap